'Je bent je nu bewust van de kou,' zeg ik. En van je verlangen.' 'Dat is het,' zegt hij, als wat zelfverzekerder. 'Stel je voor dat je nu op zou staan en zou weglopen.' 'O nee,' zegt hij. 'En toch is dat wat je me kwam zeggen. Je voelde koud en teleurgesteld. Klopt dat?' 'Ja.' 'En als je weg zou gaan, zou je je niet warmer gaan voelen. De teleurstelling zou hooguit slijten, maar nooit helemaal verdwijnen. Ben je dat met me eens?' 'Ja.' 'Dan zal ik je nu laten voelen wat er zou kunnen gebeuren als je blijft,' zeg ik, en ik wrijf in mijn handen tot ze warm zijn. Dan laat ik er wat van de olie op druppelen die ik soms voor mijn ellebogen en knieën gebruik. Ik wacht tot de olie warm is en begin hem er langzaam mee in te wrijven. Nu sla ik geen lichaamsdeel over. Ik wrijf zijn brede borst, de spieren die zijn ribben bedekken, zijn strakke buik. Ik keer hem om en masseer zijn imposante schouderpartij, genietend, voor ik afdaal naar zijn onderrug. Terwijl ik hem daar masseer gaat hij verliggen, en ik weet wat hem hindert. Mijn verkenningstocht gaat verder, naar zijn billen, en even glip ik daartussen. Het ijswater verdampt in zijn warmte. Het zal niet lang meer duren of hij weet wat het zal betekenen als hij in mijn dienst blijft.... Ik draai hem weer op zijn rug en laat mijn handen op zijn krachtige bovenbenen rusten, terwijl ik me verlustig in zijn aanblik van wat daar nu machtig uit zijn liezen verheft. Ik ga daar zo in op, dat ik niet merk dat hij mij met zijn smachtende bruine ogen ligt aan te kijken......Ik keek in de bruine ogen en schrok, maar mijn schrik was niet hevig, omdat ik me nog niet had losgemaakt uit mijn fantasie.
2 commentaires
Buiten vier zeer storende (slordigheids) taalfouten een simpele “plot”, wel vlot geschreven, maar inderdaad zonder literaire pretenties.
Job
Wat mij betreft is dit lydia Rood ten voeten uit.
Een kwaliteit apart
Jeanette